မိနစ် ၉၀ နောက်က အချိန်ပိုနှစ်မျိုးကို မရောအောင် ဖတ်ကြည့်မယ်

မြန်မာလို ပွဲပြောကြတဲ့အခါ မိနစ် ၉၀ ကျော်သွားတဲ့ အချိန်အားလုံးကို အချိန်ပိုလို့ ခေါ်မိတတ်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ပွဲအတွင်းဆုံးရှုံးသွားတဲ့ အချိန်ကို ဖြည့်ပေးတာနဲ့ သရေကျတဲ့ပွဲမှာ အနိုင်အရှုံးရှာဖို့ နောက်ထပ်ကစားတာက ရည်ရွယ်ချက်မတူပါဘူး။ ဒီနှစ်မျိုးကို ခွဲသိရင် ပွဲချိန်နဲ့ ဂိုးသွင်းမိနစ်တွေကို ပိုတိကျစွာ ဖတ်နိုင်ပါတယ်။

ရပ်နားသွားတဲ့ အချိန်ကို ဖြည့်ပေးခြင်း

ပုံမှန်ပွဲတစ်ပွဲမှာ ၄၅ မိနစ်စီ နှစ်ပိုင်းကစားပါတယ်။ လူစားလဲခြင်း၊ ဒဏ်ရာစစ်ဆေးခြင်း၊ ကတ်ပြခြင်း၊ VAR စစ်ဆေးခြင်းနဲ့ ဂိုးအောင်ပွဲခံခြင်းတို့ကြောင့် အချိန်ဆုံးရှုံးနိုင်ပါတယ်။ ဒိုင်က သက်ဆိုင်ရာပွဲပိုင်းမှာ ဆုံးရှုံးသွားတဲ့ အချိန်အတွက် ဖြည့်ပေးတာကို added time လို့ခေါ်ပါတယ်။ ဒဏ်ရာတစ်ခုတည်းအတွက်ပဲ ပေးတာမဟုတ်တာကြောင့် နာကျင်အချိန်ပိုဆိုတဲ့ အသုံးအနှုန်းက အကြောင်းရင်းအားလုံးကို မဖော်ပြနိုင်ပါဘူး။

စတုတ္ထဒိုင်က ပြတဲ့ ဂဏန်းဟာ အနည်းဆုံးဖြည့်ကစားမယ့် အချိန်ပါ။ ငါးမိနစ်လို့ပြပြီး အဲဒီအတွင်းမှာ နောက်ထပ်အချိန်ကြာတဲ့ ရပ်နားမှုရှိလာရင် ပိုကစားရနိုင်ပါတယ်။ ဒါကြောင့် ၉၅ မိနစ်ပြည့်တာနဲ့ ပွဲချက်ချင်းမရပ်တာကို တစ်ဖက်အသင်းအတွက် အခွင့်အရေးပေးနေတယ်လို့ သက်သေမရှိဘဲ မဆိုသင့်ပါဘူး။

သရေပွဲအတွက် သီးခြားကစားချိန်

Extra time ကတော့ အနိုင်ရသူလိုအပ်တဲ့ ပြိုင်ပွဲမှာ သက်ဆိုင်ရာပြိုင်ပွဲစည်းမျဉ်းအရ ထပ်ကစားတဲ့ အချိန်ပါ။ IFAB Law 10 အရ တစ်ပိုင်းလျှင် ၁၅ မိနစ်ထက်မပိုတဲ့ အချိန်တူနှစ်ပိုင်း ဖြစ်ပါတယ်။ ပြိုင်ပွဲတိုင်း မဖြစ်မနေအသုံးပြုတာ မဟုတ်ဘဲ တချို့ပွဲတွေက ပင်နယ်တီအဆုံးအဖြတ်ဆီ တိုက်ရိုက်သွားနိုင်ပါတယ်။

မိနစ်မှတ်တမ်းမှာ 90+5 လို့တွေ့ရင် ပုံမှန်ဒုတိယပိုင်းရဲ့ ဖြည့်ချိန်အတွင်း ဖြစ်ခဲ့တာကို ဆိုလိုပါတယ်။ 105 လို့တွေ့ရင်တော့ extra time ရဲ့ ပထမပိုင်းအဆုံးဘက်ကို ရည်ညွှန်းနေတတ်ပါတယ်။ စနစ်တစ်ခုနဲ့တစ်ခု ပြသပုံကွာနိုင်တာကြောင့် မိနစ်ဂဏန်းအပြင် ပွဲအခြေအနေစာတန်းကိုပါ ကြည့်သင့်ပါတယ်။ ဂဏန်းတစ်ခုတည်းကို ကူးရေးရင် အချိန်အဓိပ္ပာယ်လွဲနိုင်ပါတယ်။

ပွဲမစခင် ပြိုင်ပွဲပုံစံကို သိထားခြင်းက ဒီရှုပ်ထွေးမှုကို လျှော့ပေးပါတယ်။ လိဂ်ပွဲလား၊ ရှုံးထွက်ပွဲလား၊ နှစ်ကျော့ပေါင်းရလဒ်နဲ့ ဆုံးဖြတ်မယ့်ပွဲလားဆိုတာ အရင်ဖတ်ပါ။ သရေကျရင် နောက်တစ်ဆင့် ဘာဖြစ်မလဲဆိုတာကို ပွဲပြီးခါနီးမှ ခန့်မှန်းနေဖို့ မလိုတော့ပါဘူး။ ဒီအချက်ကို သတင်းရေးသူတွေကလည်း ပွဲကြိုအကြောင်းအရာမှာ ရှင်းပြထားသင့်ပါတယ်။

ပွဲချိန်အငြင်းပွားမှုတစ်ခုမှာ မိမိနာရီနဲ့ တိုက်ကြည့်ရုံထက် ရပ်နားခဲ့တဲ့ ဖြစ်ရပ်တွေကို မှတ်ထားတာက ပိုအသုံးဝင်ပါတယ်။ ရုပ်သံပေါ်နာရီက ဒိုင်ရဲ့ တရားဝင်အချိန်မှတ်တမ်းမဟုတ်ပါဘူး။ အချိန်ပြည့်ဆုံးဖြတ်ချက်ကို နားလည်ဖို့ ဖြည့်ချိန်၊ ထပ်ကစားချိန်နဲ့ အထူးပြန်စမှုတို့ကို အခြေအနေတစ်ခုစီအလိုက် ခွဲကြည့်ရပါတယ်။

ပွဲချိန်ဖတ်ရာမှာ ပထမပိုင်းအချိန်ပိုနဲ့ ဒုတိယပိုင်းအချိန်ပိုကို သီးခြားထားဖို့လည်း လိုပါတယ်။ 45+2 မှာ ဖြစ်တဲ့ဂိုးကို ဒုတိယပိုင်းအစ ၄၇ မိနစ်မှာ ဖြစ်သလိုရေးမိရင် ဖြစ်ရပ်ရဲ့အကြောင်းအရာ လွဲသွားနိုင်ပါတယ်။ တစ်ဖက်မှာ ပထမပိုင်းမနားခင် ဂိုးရတာဖြစ်ပြီး နောက်တစ်ဖက်မှာ နားချိန်ပြီးမှ ဂိုးရတာဖြစ်လို့ ပွဲသုံးသပ်ချက်အဓိပ္ပာယ် မတူပါဘူး။ ပွဲပိုင်းအမည်ကို မိနစ်နဲ့အတူ ဖော်ပြခြင်းက ဒီအမှားကို ရှောင်ပေးပါတယ်။

ပွဲကြည့်သူအတွက် အချိန်ကို နားလည်ခြင်းက အချိန်ပိုဘယ်လောက်ပေးမလဲဆိုတာ ခန့်မှန်းဖို့တစ်ခုတည်း မဟုတ်ပါဘူး။ အသင်းတစ်သင်းက နောက်ဆုံးပိုင်းမှာ ဘယ်လိုဘောလုံးထိန်းသလဲ၊ ဘယ်အချိန်မှာ လူစားလဲသလဲဆိုတာကို အချိန်အခြေအနေနဲ့ တွဲမြင်စေပါတယ်။ အဲဒီသုံးသပ်မှုကို တိကျစေဖို့ ပြိုင်ပွဲရဲ့ အနိုင်အရှုံးဆုံးဖြတ်နည်းကိုပါ သိထားရပါတယ်။ အချိန်ဇယားစာမျက်နှာမှာ ပြထားတဲ့ စတင်ချိန်ကို ပွဲကစားမိနစ်နဲ့ မရောဖို့လည်း သတိထားပါ။