၄-၃-၃ ကစားကွက်ကို နားလည်ဖို့ တောင်ပံနှင့် ကွင်းလယ်ချိတ်ဆက်မှုကို ကြည့်ပါ

ကိန်းဂဏန်းထက် အရေးကြီးသော အကွာအဝေး

၄-၃-၃ ဟူသည် ဂိုးသမားမပါဘဲ နောက်တန်းလေးယောက်၊ ကွင်းလယ်သုံးယောက်နှင့် ရှေ့တန်းသုံးယောက်ကို အခြေခံထားသော စုဖွဲ့ပုံဖြစ်သည်။ သို့သော် ပွဲတစ်ပွဲလုံး ထိုနေရာများတွင် တန်းစီရပ်နေကြခြင်း မဟုတ်ပါ။ ဘောလုံးရှိချိန်တွင် တောင်ပံနောက်ခံလူ တက်သွားနိုင်သကဲ့သို့ ဘောလုံးမရှိချိန်တွင် တောင်ပံတိုက်စစ်မှူး ပြန်ဆင်းလာနိုင်သည်။ ထို့ကြောင့် လူစာရင်းပေါ်က ပုံတစ်ပုံထက် ဘောလုံးရွေ့တိုင်း အသင်း၏ အကျယ်နှင့် အနက် မည်သို့ပြောင်းလဲသည်ကို ကြည့်ရသည်။

ကွင်းလယ်အထိုင်တစ်ယောက်နှင့် ရှေ့တိုးကစားသည့် နှစ်ယောက်ထားသောပုံစံကို တွေ့ရတတ်သည်။ အထိုင်ကစားသမားက နောက်တန်းမှ ဘောလုံးလက်ခံရန် ချိတ်ဆက်ပေးပြီး ကျန်နှစ်ယောက်က ပြိုင်ဘက်လိုင်းများကြားတွင် ပေးပို့ရန်လမ်းကြောင်း ဖန်တီးနိုင်သည်။ သို့သော် နှစ်ယောက်လုံး တစ်ပြိုင်နက် အလွန်မြင့်သွားလျှင် အထိုင်တစ်ယောက်ကို ဝန်းရံဖိအားပေးရန် လွယ်သွားသည်။ ဘောလုံးနီးသည့်ကစားသမား ဆင်းကူခြင်းနှင့် အဝေးဘက်ကစားသမား နေရာထိန်းခြင်းကို အချိန်ကိုက် ခွဲဝေရသည်။

အကျယ်ဖွင့်ပေးသူနှင့် အတွင်းဝင်သူ

တောင်ပံတိုက်စစ်မှူးသည် ဘေးစည်းနားတွင် ရပ်ပြီး ပြိုင်ဘက်နောက်ခံလူကို အပြင်ဘက်ဆွဲထုတ်နိုင်သည်။ ထိုအချိန်တွင် ကွင်းလယ်ကစားသမားက အတွင်းလမ်းကြောင်းကို ဝင်သုံးနိုင်သည်။ တောင်ပံတိုက်စစ်မှူး အတွင်းဘက်ရွှေ့လာပါက တောင်ပံနောက်ခံလူက အပြင်ဘက်မှ တက်ကူနိုင်သည်။ နှစ်ယောက်လုံး တူညီသောလမ်းကြောင်းပေါ်တွင် ပိတ်မိနေခြင်းထက် တစ်ယောက်က ပြိုင်ဘက်ကို ဆွဲထုတ်ပြီး တစ်ယောက်က လွတ်လာသောနေရာကို အသုံးချခြင်းက ပိုထိရောက်သည်။

ဥပမာ ညာဘက်တောင်ပံက ဘောလုံးကိုင်ထားချိန် ညာကွင်းလယ်ကစားသမားက အတွင်းသို့ ပြေးဝင်နိုင်သည်။ ခံစစ်က ထိုပြေးလမ်းကို လိုက်ပိတ်ပါက တောင်ပံကစားသမားအတွက် တစ်ဦးချင်းကျော်ဖြတ်ရန် အချိန်ပိုရနိုင်သည်။ ခံစစ်က ဘောလုံးရှိသူထံ တက်လာပါက အတွင်းပြေးသူထံ ပေးနိုင်သည်။ ယင်းသည် နည်းစနစ်ကို ရှင်းပြရန် စိတ်ကူးထားသော အခြေအနေဖြစ်ပြီး ပြေးသူတိုင်း ဘောလုံးရရမည်ဟု မဆိုလိုပါ။

ရှေ့တက်ခြင်းနှင့် နောက်ကာကွယ်ခြင်း

တောင်ပံနောက်ခံလူနှစ်ယောက်လုံး ရှေ့တက်နေချိန်တွင် ဘောလုံးဆုံးရှုံးသွားပါက ဗဟိုနောက်ခံလူနှစ်ယောက်သည် ကျယ်ပြန့်သောနေရာကို ကာကွယ်ရနိုင်သည်။ အထိုင်ကွင်းလယ်ကစားသမား၏ နေရာနှင့် အဝေးဘက်နောက်ခံလူ၏ အမြင့်ကို ထိန်းညှိခြင်းက ထိုအန္တရာယ်ကို လျှော့ချနိုင်သည်။ ပြိုင်ဘက်ရှေ့တန်းက အမြန်ပြေးအားကောင်းလျှင် ခံစစ်လိုင်းအနောက်တွင် ကျန်မည့်နေရာကိုပါ ထည့်စဉ်းစားရသည်။

ပွဲကြည့်ရာတွင် ဘောလုံးပိုင်ဆိုင်မှုရာခိုင်နှုန်းတစ်ခုတည်းဖြင့် ၄-၃-၃ အလုပ်ဖြစ်မဖြစ် မဆုံးဖြတ်သင့်ပါ။ ကွင်းလယ်အထိုင်က ရှေ့မျက်နှာမူ၍ ဘောလုံးလက်ခံနိုင်သလား၊ တောင်ပံတွင် ကူညီပေးသူရှိသလား၊ ဘောလုံးဆုံးရှုံးပြီးနောက် ဗဟိုလမ်းကြောင်း ပိတ်ထားနိုင်သလားဆိုသည်တို့ကို တွဲကြည့်ပါ။ စုဖွဲ့ပုံက လမ်းညွှန်သာဖြစ်ပြီး ပေးပို့မှုအချိန်၊ အချင်းချင်းအကွာအဝေးနှင့် ဆုံးဖြတ်ချက်က ကစားပုံ၏ အရည်အသွေးကို သတ်မှတ်ပေးသည်။

ပွဲကြည့်ရာတွင် ထပ်မံလေ့လာနိုင်သောအချက်များ

ပွဲတစ်ပွဲ၏ ဆက်တိုက်တိုက်စစ်အနည်းငယ်ကို ရွေးပြီး ဘောလုံးဘယ်ဘက်ရောက်ချိန်နှင့် ညာဘက်ရောက်ချိန်ကို နှိုင်းယှဉ်ကြည့်နိုင်သည်။ တောင်ပံတစ်ဖက်က ဘေးစည်းကပ်နေသော်လည်း ကျန်တစ်ဖက်က ဂိုးဧရိယာထဲ ဝင်နေခြင်းကို တွေ့ရနိုင်သည်။ ယင်းသည် ပုံစံမညီခြင်းကြောင့် အမှားဖြစ်နေသည်ဟု မဆိုလိုပါ။ နောက်ခံလူ၏ တက်ကူပုံ၊ ကွင်းလယ်၏ ရှေ့ပြေးပုံနှင့် တောင်ပံကစားသမား၏ အားသာချက်အလိုက် ဘက်နှစ်ဖက်ကို မတူညီစွာ အသုံးပြုထားခြင်း ဖြစ်နိုင်သည်။

အခြားကြည့်စရာတစ်ခုမှာ ပြိုင်ဘက်က အထိုင်ကွင်းလယ်ကို လူကပ်စောင့်ချိန် အသင်း၏ တုံ့ပြန်မှုဖြစ်သည်။ ဗဟိုနောက်ခံလူက ဘောလုံးနှင့်တက်လာသလား၊ ကွင်းလယ်တစ်ယောက်က နောက်ဆင်းကူသလား သို့မဟုတ် ရှေ့တန်းသို့ တိုက်ရိုက်ပေးသလားကို မှတ်သားပါ။ ဖြေရှင်းနည်းတစ်ခုတည်းကို အတင်းအသုံးမပြုဘဲ ပြိုင်ဘက်ဖွင့်ပေးသောလမ်းကို ရွေးနိုင်ခြင်းက စနစ်၏ ပြောင်းလွယ်ပြင်လွယ်ရှိမှုကို ဖော်ပြသည်။ ထိုဆုံးဖြတ်ချက်များကို တစ်ကြိမ်တည်းထက် ဆက်တိုက်ဖြစ်ပေါ်ပုံမှ ဖတ်ရှုသင့်သည်။